Nu snap ik precies wat er gebeurd is. Nu begrijp ik het…nu pas kan ik het volledig afsluiten.

Ik:

Chaotisch als ik ben. Mijn hoofd draait altijd overuren, mijn hersenen zijn al zo oud als iemand van 80. Zoveel heb ik nagedacht. Mijn hele leven al. Niet stoppen voordat ik snap hoe het inelkaar zit. Voordat mijn hersenen begrijpen wat er is en mijn gevoel eindelijk kan instemmen.
Jij was en bent waarschijnlijk nog steeds ‘the opposite’ van mij. Het totaal tegenovergestelde…en tja…opposites atracts…
Ik wilde jou meenemen naar alle plekken op de wereld waarvan je hart sneller gaat kloppen. Dat je tranen krijgt van de schoonheid…Dat je aderen zich vol laten stromen met bloed, je ogen wijd open gaan staan en je van de ene verbazing in de andere rolt. Je jezelf omhelst met alle mooie en verbazingwekkende levenscadeaus. Je doet wat je wilt en wilt wat je doet. Je jezelf bent ongeacht wat een ander zegt over je…
Dat wilde ik…dat wilde ik zelf zijn…dat was ik…Dat wilde ik jou geven.
Ik; ik ben absoluut in het bezit van onzekerheid. Wat doe ik hier? Wie ben ik? Wat wil ik? Waarom zijn we hier? Vragen die essentieel onderdeel uitmaken van mijn leven, en van ieders leven.
Ik ben de eerste die springt als de zwemleraar zegt dat de overkant moeilijk te halen is en je sowieso veel fouten zult maken. Ik neem risico’s…Zo verberg ik mijn onzekerheid. Ik kan tenminste zeggen: "Ik heb het gedaan en het is niet gelukt" Alles wat daarna komt maakt dan niet meer uit want hoe belachelijk ik er ook uit zag….ik was wel de eerste die zo belachelijk deed. Alle feedback die ik dan krijg lijkt dan niet meer aan te komen of mij te raken. De keerzijde is dat ik constant onconstructieve dingen doe. En dat mensen het bovendien erg moeilijk vinden om mijn echte gevoel te zien, laat staan ernaar te vragen….want het muurtje van ongenaakbaarheid is alweer opgetrokken. En door mezelf in die hoek te drijven ‘mag’ ik al niet meer verdrietig zijn. Ik ben daarnaast ook gewoon een mens…

Jij:

Als ik al aan de overkant ben met mijn belachelijke acties onderweg sta jij nog aan de kant. Jij schat in hoe diep het water is, hoe ver de overkant is en wat de risico’s zijn. Als de plussen en minnen bijelkaar opgeteld zijn en de risico’s op falen te groot lijken te zijn dan ga je niet. Of als het teveel energie lijkt te kosten. Zo nu en dan zet je een stapje naar voren om in het water te kijken, of je vinger erin te steken om te kijken hoe warm of koud het is. Als je besluit niet te gaan dan loop je weg, sluit de gordijnen achter je en wist de gebeurtenis letterlijk uit je geheugen. Je ‘delete’ alle gegevens die ooit met de gebeurtenis te maken hebben gehad. Vervolgens zoek je een nieuwe gebeurtenis die bij kan dragen aan het ‘opvullen’ van de vorige gebeurtenis. Alles..zolang je maar niet terug hoeft te kijken.

Jij en ik:

Jouw onzekerheid; jouw inschatting van de risico’s maakte dat je je afvroeg of mijn vrienden wel ‘normaal’ waren. Of mijn woonsituatie wel normaal was, of het wel normaal was dat mensen van 23 nog geen rijbewijs hebben. Of mijn toekomstplannen wel normaal waren.
Door jouw vragen werd mijn leven overhoop gehaald…Vele malen heb ik me daardoor afgevraagd of ik wel ‘normaal’ ben…En steeds bleef ik je missen. Steeds bleef het ‘gat’ open nadat jij weggelopen was en de gordijnen had gesloten. Ik bleef verbaasd aan de overkant staan daar waar ik je enkele minuten ervoor aangemoedigd had om naar de overkant te komen. Omdat ik zeker wist dat je wel wilde zwemmen. En jij bleef maar roepen dat de lichten te fel waren de muziek te hard en dat je het niet durfde. Vervolgens liep je weg…en liet je mij daar staan. En leek het of alles wat ik aan je gegeven had voor niets was geweest. Dat viel letterlijk in het water…en zonk naar de bodem.
Nooit zul je weten wat ik je eigenlijk gaf! Ik gaf namelijk een stukje van mij aan jou. Dat stukje zonk..het zonk naar de bodem. Het is daar koud en vies…Mijn hart werd koud en vies…
Angst en onzekerheid namen beslag van mijn hart. "Deed ik echt iets fout? Ben ik vervelend geweest? Ben ik niet goed genoeg?" mensen ging ik wantrouwen…immers: Als jij zoiets bij mij kunt doen; dan kunnen anderen dat uiteraard ook. En ik….ik poetste mijn hart niet meer schoon, ik kocht geen kacheltje meer om mijn hart te verwarmen.
Nooit heb ik antwoord gehad van je…

Maar nu hoeft het niet meer. Ik wil geen antwoord meer. Ik weet namelijk nu dat ik normaal ben. Een normaal mens met onzekerheden en angsten en belachelijke acties…En ik ben trots op mezelf…Er is namelijk 1 ding wat ik niet gedaan heb: ……
Ik ben niet weggelopen…en jij wel….
Dan rest alleen nog de vraag: "Over wie zegt dat wat?"

Succes met alles wat je nog gaat doen maar bovenal: succes met jezelf…

Jajajaja jaaaaaaaaahaaaaaa…IK WEET HET! Meer zeg ik er niet over:

Manonnie nu ook op hyves:

KLIK DAN!

Shit man! Ik betrap mezelf gewoon erop dat ik steeds maar wil voldoen aan de maatstaven van de maatschappij!

Het is een raar fenomeen…Een raar cirkeltje ook eigenlijk. Laat ik het proberen uit te leggen.

Ooit, wanneer dat was weet ik niet, heeft iemand bedacht dat kunstenaars, zwervers en levensgenieters een soort paria’s in de maatschappij zijn. Ze leven met de dag. Niet wetende wat de volgende dag zal brengen wat hen tegelijkertijd aan hun anus zal oxideren. “Het is wat het is”-mechanisme…Maar tegelijkertijd het simpele geluk aan hun zijde hebben, blij met een stukje brood om te eten en compleet gelukkig met een schilderij wat eindelijk af is. Of een dak boven het hoofd.

In 2005 heb ik een besluit genomen nadat een vriend van mij zelfmoord had gepleegd. Ik bedacht me dat het leven zo betrekkelijk is. En daarmee zo kostbaar. Dat je maar beter kunt houden van je dierbaren dan ze te vervloeken om een uitspraak die ze ooit gedaan hebben of een bepaalde handeling die jou pijn heeft gedaan. True, als iets je pijn doet wat een ander bij je gedaan heeft heb je altijd het recht om dit hardop uit te spreken. Je hebt altijd het volste recht om voor jezelf de keuze te maken om bepaalde personen wel of niet in je leven te hebben. Doen ze je teveel pijn door over jouw waarden en normen heen te gaan? Verwijder ze dan simpelweg uit je leven of verwijder jezelf uit hun leven. Probleem opgelost!

Maar de maatschappij werkt helaas andersom. Op de een of andere manier willen we ons teveel vasthouden aan pijnlijke situaties waar personen in betrokken zijn die ons veel pijn hebben gedaan, bewust of onbewust. Doelgericht of volledig roekeloos.
Laten we het ‘gewoonte’ of ‘gewenning’ noemen die de angst voedt om juist pijnlijke situaties los te laten. En waar we veel te lang in ‘blijven hangen’ om ons dag na dag zorgen te maken over de volgende dag en zo een dikke migraine op te lopen welke nergens voor nodig was…

En daarnaast lijkt de ‘maatschappij’ een sein af te geven dat je altijd moet strijden voor je gelijk. Ook al heb je dat niet altijd. Want wat in jouw ogen een beschaming is aan een ander zijn of haar gedrag kan vanuit het perspectief van een ander weer heel anders bekeken worden. Maakt het die ander anders? Maakt het jou anders? Volgens mij niet….Ik durf stellig te beweren dat we allemaal gelijk zijn en dezelfde vreugde, verdriet en gedragsuitingen kennen. Het verschil zit hem er alleen in dat we allemaal andere gedragsuitingen gebruiken in bepaalde situaties. En dan met name situaties die beangstigend lijken. Immers…waar komt het spreekwoord ‘een kat in het nauw maakt rare sprongen’, anders vandaan???

Zodra onze ‘gewoonte’ en ‘gewenning’ over ons eigen gedrag in bepaalde situaties op de proef gesteld worden, stuiteren we een eind de ruimte in en doen we juist andere mensen pijn. En vaak zijn dat juist de mensen die je helemaal geen pijn wil doen!

Goed, kan dit nog paradoxaler? Of kan ik beter vragen: Volg je het nog?

Enfin, moraal van het verhaal: De maatschappij, dat ben jij! Jijzelf bent de sleutel om deze wereld iets te geven ,tijdens je leven, wat je wil geven.

Om terug te komen op 2005….Toen mijn vriend zelfmoord had gepleegd besloot ik, naast het feit dat het leven zo betrekkelijk is, deze wereld iets te geven.

“Het is wat het is”
……….

Maar eigenlijk is wat het is net ietsjes mooier met een beetje kleur….Ik wil eigenlijk die kunstenaar zijn, samen met de zwerver en levensgenieter.

En aangezien ikzelf de sleutel ben tot de maatschappij…..Mijn schilderij is eindelijk bijna af!

Soms kunnen teksten van liedjes zo allesomvattend zijn…dat je eigenlijk het hele liedje weg kunt laten…

Soms filosofeer ik weleens over later als ik groot ben. Dan zit ik met mijn eigen kinderen danwel niet met man op de bank. En ik vraag me weleens af wat ik mijn eigen kinderen zou vertellen over mijn jeugd?

Als ik terug kijk op afgelopen 24 jaar dan kan ik nou niet bepaald zeggen dat daar geen genante momenten zich in bevinden. Mijn rijkelijke fantasie, nieuwsgierigheid en daaraan gekoppeld malle vrienden hebben mij al vaker in situaties gebracht waar schaterlachen het hoogste goed is!

Zou ik bijvoorbeeld later aan mijn kinderen vertellen dat ik een van mijn beste vrienden steevast ‘bolder’ noem? Omdat ik hem associeer met bier alwat omgedoopt is tot bolder?
Of zou ik ze vertellen dat ik ook weleens buiten de landsgrenzen geneukt heb? Meerdere malen???
Om maar te zwijgen over het roemruchte ‘eierpuf’-verhaal toen mijn broertje spontaan begon te huilen van de rotte geur die mijn 10-jarige darmpjes voortbrachten.
En helemaal over the top: De scheet in mijn zusjes gezicht die begon te kokhalsen, het lijstje versleten mannen, de tattoo die ik op mijn 15e liet plaatsen en moeders tot groengele ergernis leidde….
Of de ratten aangeschaft vanwege moeders onmetelijke angst voor de beestjes.
Misschien zou ik ze vertellen hoe ik mezelf meerdere keren uit hachelijke situaties geluld heb. Duiters verrot heb gescholden met een Nederlands vlaggetje op mijn jas. Nee, niet te vergeten de keer dat ik mijn haar bijna geheel had afgeschoren omdat ‘dat in de mode was’……..
En om het helemaal af te maken: Alle drank en drugs verhalen. Want hoewel ik nooit een pil geslikt heb lukte het de joint mij om andere mensen hun leven zuur te maken. Desgewenst aangevuld met alle kotsverhalen van de alcohol. (Mijn opgedroogde paella ligt geloof ik nog op het Leidseplein weg te rotten)

“Kinderen! Mama heeft ooit zo’n vet harde boer gelaten dat het echo-de op het Leidseplein!”

…….

Ik geloof dat ik toch nog maar een tijdje lang niet groot wil zijn….

“Er ligt teveel hooi op je vork”!

Noem het maar gerust 20 kilo bakstenen hoor. Mag best…nee nee…hoef je je niet schuldig over te voelen! Nee zeg het maar….Nou kom op!

24 februari 2007:

20. 45: Ik ben gesloopt. Mijn lichaam voelt aan als oude antieke boekenkast die op instorten staat. “Wat een dag…wat een dag….” ;Mompel ik in mezelf terwijl ik mijn huis doorstruin wat reeds vol met troep staat. Bende! Dozen! Dozen en nog meer dozen…
En dan ben ik zelf nog niet eens verhuisd!

-Flashback-

07.00: Mijn wekker draait overuren. Het lijkt wel alsof dat ding nooit ophoudt! Hij blijft maar als een hysterische feeks naast m’n oor liggen bleren! Nogmaals een tik erop…
Helaas, het ding heeft de boodschap niet begrepen en begint 10 minuten later weer een “imitatie speenvarken” te doen…
Toch maar opstaan. Moeizaam hijs ik mijn lichamelijke apparaat het geimproviseerde bed uit…
Gelukkig staat zus al bij het tosti-apparaat! En geheel niet onbelangrijk: Naast het tosti-apparaat staat een goddelijk apparaat waar het bruine warme goud moeiteloos uit stroomt!!!

Koffie drinkend probeer ik te ontwaken en me te realiseren waar ik ook alweer ben…En vooral: “Waarom ben ik hier?”
-!!Pling!!-
Een lichtje verschijnt in mijn gedachten….

Oma moet verhuisd worden naar het bejaardentehuis. Mijn lieve oma van 89 jaar heeft helemaal zelf de keuze gemaakt om naar het bejaardentehuis te gaan. Altijd heeft ze voor zichzelf gezorgd. Zelf haar potje eten gekookt, zelf haar boodschappen gedaan…
Maar nu ging het niet meer. De trap werd te zwaar, de boodschappentas ook en het bukken in die verrekte lage kasten al helemaal.
Nu gaan de verzorgers haar eten maken, doen ze de boodschappen en bukken ze voor haar in het lage kastje….

08.30: “Schiet op dan zemmel!” Schelt de stem van mijn broertje door de gang heen. “Jaja hou je bek man, vijf minuten maar hoor!” Schreeuw ik terug…

09.30: Die vijf minuten werden bij elkaar toch uiteindelijk een uur. Koffie en peukies waren toch echt de eerste levensbehoefte op de vroege ochtend. Broer, Alex, Jeroen en ik staan op het balkon. Voorzichtig kondig ik aan dat ik over twee weken ga verhuizen. Drie paar glazige ogen kijken mij aan waarna Jeroen nog een koffie achterover at…
De oogjes kijken nog glaziger wanneer ik trots over mijn eigen nieuwe huis vertel: “Het is een twee-kamer woning met een huiskamer en een woonkamer!”
Het gelach buldert door de straat heen. Eveneens wanneer we concluderen dat onze mannen ‘verhuizers’ bijelkaar niet meer dan 11 uur geslapen hebben vannacht…
Duuuussssss……………..

Dat beloofd wat!

12.00: Alles staat al in de kleine vrachtwagen. Maar nu dat verrekte bed nog. Jeweetwel, zo’n elektrisch vouwding. Met een heuse afstandsbediening die je opvouwt of uitvouwt…
En die schroefjes van dat bed he?! Geen enkele schroevendraaier lijkt geschikt. Hefboomtechnieken met de schroevendraaier worden terplekke verzonnen en in de praktijk gebracht. Helaas…Zelfs 3 ‘verhuismankrachten’ leunend op 1 schroevendraaier laten het bed niet in beweging komen…
Dat ding kan toch ook niet in z’n geheel door het trapgat heen?
De redding: Papa! Het sublieme idee kwam bij hem naar boven gebrorreld om even langs de welbekende doe-het-zelf-zaak te rijden en een boor te halen.

12.30: Pap en broer arriveren met een gloednieuwe boor! Ding moest uiteraard nog opgeladen worden….Geeft ons weer wat tijd voor koffie, meer peukies en nog meer koekjes…

13.00: na een half uurtje voeding van de elektrische navelstreng moest de boor het nu wel gaan doen op halve kracht. Zwoegend zit mijn broertje te zweten op het schroefje in de zijkant. Het wil nog steeds niet…zelfs niet met de boor!
Pissig geeft mijn broertje een douw tegen het bed….
Even is het stil…
Het voeteneinde verwijdert zich ineens van de zijbalken…..
“Oh…het is een kliksysteem!”
Schuddebuikend van het lachen rollen vier paar mensen door de gang heen….

13.30: Alles in de kar en rijden maar! NOT! Accu van de vrachtwagen leeg!
En uiteraard niemand die spanningskabels bij zich heeft…Pap gaat ze wel even halen van huis.
En daar staan we dan weer…
Creatieve breinen zouden geen creatieve breinen zijn als ze geen oplossing wisten. AANDUWEN DIE BAK DUS! En met vier mankrachten douwen we de vrachtwagen op en neer in het smalle straatje. Bij poging vijf lukt het Wouter eindelijk om de bak in z’n twee te starten. Daarbij niet ongelet op het feit dat we een lesauto bijna onder de vrachtwagen ‘geduwd’ hadden!

14.00: Vrachtwagen weer uitpakken, dozen uitpakken, verrekte bed weer inelkaar zetten, prullaria schikken (in plaats van bloemen schikken)…troep troep en troep zeulen en slepen.

14.30: Hongerrrrrrrr!!!! En doe er ook nog maar eens drie snackbars bij die niet open zijn op zaterdag. Gevolg: een uur wachten op patat…

16.00: Het spul staat…oma kan erin…MISSION ACCOMPLISHED!

-Flashforward-

21.30: Nog steeds gebroken zit ik op mijn bedje en bedenk ik me dat ik ook nog moet gaan verhuizen. Gelukkig zit oma nu goed. Dat vonden wij allemaal ontzettend belangrijk.
En stiekem wens ik dat mijn verhuizing net zo’n feest gaat worden als vandaag…
Het was alle energie dubbel en dwars waard! En: Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

“Zouden er nog meer mensen zijn die mij willen helpen met weer zo’n geweldige dag….” vraag ik me af?

Zo zit ik hier een beetje samen met mijn snotterbellen een beetje uit te hijgen van een flinke keelontsteking…Kwam ik tot de ontdekking dat er nooit wat met het kopje ‘flink en enorm paarde-voor-schut’ staan is gebeurd op mijn weblog!
Dat laten we niet over onze kant gaan! Opstand!!!

Want het zijn juist de meest interessante details uit humans life alwaar men flinke dijenkletsers en schaterlachen van kan bouwen!

Goed, goed…ik begrijp het! Wie A zegt moet ook B zeggen…

1 van mijn meest genante momenten in life was in Duitsland. Lekker een weekendje weg! Toen we een snackbar genaamd “Hollandischer Fritschen” tegenkwamen konden we ons de lust niet ontnemen om er foto’s van te maken en rollend over de grond van het lachen te gaan. Een Duits stelletje stond ons aan te kijken alsof ze apen van Mars zagen. Met m’n ultieme brede talenkennis probeerde ik ze uit te leggen dat wij uit Holland kwamen:

“Wij sind from Holland”

Typisch gevalletje van “Zeg dan maar helemaal nooit meer wat!!!!”
Laat staan de reactie van mijn metgezel die tissues nodig had om de waterval van het lachen enigzins te doen slenken.

So! Bring it on!!!

Wat zijn jullie meest verschrikkelijke ‘paardevoorschut’ momenten? En hoe diep had jij op dat moment in de kleiblubber weg willen zakken?

Vreemd toch dat ik niet eens meer mee kan praten met broer over verschillende soorten mobieltjes en van welk merk ze zijn. Sterker nog: Mijn laptop van amper drie jaar oud herkent het woord ‘mobieltjes’ niet eens in zijn spelling-checker.
Technologie gaat zo ontzettend snel. En om dat een beetje bij te benen ben ik bijna toe aan oma’s plastic heup!

Om me heen zie ik steeds vaker dat mensen willen ‘hebben’. Dat begon al op mijn middelbare school. Er zat een jongen in mijn klas die iedere maand nieuwe Timberland schoenen had. Hij had ook als eerste een mobieltje. Zo’n tafelmodel waar 50 biertjes uit komen en iedereen zich nu krom om lacht…maar afijn bellen deed ie. Als eerste.

Als ik nu om me heen kijk zie ik mensen tussen de 20 en 30 worstelen met de maatschappelijke rat-race. Wie heeft de beste baan? Wie heeft de mooiste auto? Wie heeft het grootste huis? En bovenal: Wie heeft het meest zodat ie het meest te vertellen lijkt te hebben?

Is het niet een illusie waar we in leven? Dat we ons allemaal gedragen naar wat de maatschappij ons op lijkt te dragen? En na zoveel jaren te bedenken dat er toch wel een rits aan dingen zijn die je graag had willen doen maar niet gedaan hebt omdat je vastgeroest hebt gezeten aan een baan, huis en andere maatschappelijke maatstaven om maar te ‘hebben’? En dan de zeepbel uiteenspat omdat je tachtig-jarige plastic heup je niet meer terug kan wandelen into time?

Of klinkt dat nou weer te zwaar als ik dat zeg. Krijg ik straks een kudde mens-schapen die me uitblaft en me vriendelijk doch dringend op het hart drukt dat de rat-race een mogelijkheid is om jezelf te ontwikkelen en bij te dragen aan de maatschappij? Een ‘bullshit’ wolkje verschijnt boven mijn hoofd als ik daaraan denk….Immers je bent toch zelf degene die leeft? Als je zelf naar de klote bent is er wel weer een ander die jouw plaatsje vervangt in de rat-race…

Ik kijk mijn kleine Boedha aan die eeuwig in Lotus-houding op mijn kastje prijkt, en glimlach een beetje. Ondertussen vraag ik me af of hij nou nooit eens pijn in zijn benen krijgt van dat zitten. Ik laat de ‘houten reet’ maar achterwege in mijn gedachten. En inmiddels is mijn glimlach verandert in een dikke schaterlach.
En opeens besef ik me dat ik compleet gelukkig ben…BEN…
Daar was alleen een Boedha beeldje voor nodig welke ik ook nog eens cadeau heb gehad van een zeer bijzonder persoon in mijn leven…kan het mooier?

Gelukkig kan ik gelukkig zijn en hoef ik daar niets voor te hebben…

In de catagorie "Heb ik dat!" stond er vandaag een mannetje voor mijn deur op het grasveldje een fikkie te stoken.
Nou mag ik toch aannemen dat het zomerseizoen voorbij is en een barbequetje niet  ‘the average thing to do’ is in de herfst….

Buurvrouw kwam gelukkig tegelijk met mij aanrijden en zei dat ze wel even de politie ging bellen. Nu weet ik hoe de Nederlandse wetgeving inelkaar zit: "We willen elkaar allemaal helpen maar als het puntje bij paaltje komt doen we geen fuck…"
Dus ik stap met mijn goeie gedrag en bovenstaande in mijn achterhoofd op de goeie man en zijn fikkie af….
Bleek een Vietnamees te zijn die 13 jaar in Parijs heeft gewoond c.q. gezworven en sinds twee maanden in Amsterdam is. Ik maak hem in mijn beste flaflip-mix van Frans en Engels duidelijk dat het toch echt niet gewenst is dat hij zijn fikkie voor mijn deur stookt! Hij bleek het te begrijpen en vanuit mijn veel te grote motherfucking hart biedt ik mijn Vietnamees met z’n inmiddels gedoofde fikkie een bakkie leut aan. Ondertussen check ik bij de buurvrouw of ze de politie al gebeld had. Dit was nog niet gebeurt.
"Mooizo!" Denk ik nog…nu kon ik op een fatsoenlijke manier de ‘juiste’ weg bewandelen om deze man aan een onderdakje te brengen in een van de vele daklozen-***sterren-hotels die Amsterdam rijk is.

Dus vol goeie moed pak ik mijn telefoon en bel ik het Leger des Heils:
" Nee, mevrouw u kunt beter even contact opnemen met het GGD, hier is het nummer….."

Met een tweede dosis goede moed bel ik de GGD:
"Dit is een antwoordapparaat, wij zijn bereikbaar op kantoortijden, voor spoedgevallen kunt u de politie bellen"

De moed zinkt me inmiddels in de schoenen want de politie bellen was dus het laatste wat ik wilde…Daarnaast was mijn Vietnameesje ondertussen ook alweer begonnen met zijn geliefde fikkie…

Nou toch maar bellen met de politie dan:
"Ja maar mevrouw als u al gesproken heeft met deze meneer dan is het handiger als u hem zelf probeert weg te sturen!"
Typisch gevalletje van brekende klompen terwijl ik toch echt gewone schoenen aan had. Na wat aandringen dus werd er toch maar een melding van gemaakt en zouden ze langs komen om mij te helpen met mijn Vietnamees en dat klote-fikkie van hem….
Er restte mij nog de vraag aan de politie hoelang het dan zou gaan duren…Nou daar kon nog wel een uurtje over heen gaan hoor! "^&%^&%^&*&^*&*!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

Goed om de Vietnamees toch maar even aan de praat te houden totdat de politie er is biedt ik hem nog een kopje koffie aan. Natuurlijk had meneer ook nog wensen en moest er veeeeeeeeeeel suiker in. Goed, goed… alles voor de mensheid en ik geef hem een tweede bakkie. Een kwartier gaat er voorbij waarin mijn niet-zo-spraakzame Vietnamees iets probeert te vertellen over dat hij naar Brazillie wil en dat hij familie in Parijs heeft….Tussen zijn gewouwel door bedenk ik me dat mijn voeten wel erg koud worden op het vochtige grasveldje en dat de politie maar snel mag komen.

Opeens zegt de beste Vietnamees dat hij toch maar richting Amsterdam Centrum gaat. GELUKKIG!!!!! En voor de zekerheid loop ik maar even een blokje om zodat er de minste kans is dat de Vietnamees erachter komt waar ik woon…Na 5 minuten loop kijk ik achterom…EN JAHOOR!!! Meneer achtervolgt mij!!!
Snel ergens even om een hoekje schuilen, even wachten en daarna teruggelopen. Vietnamees leek foetsie….Maar zijn laatste woorden "I will come back" staan wel nog in mijn geheugen gegrift zoniet gebrandmerkt!

Politie dus nogmaals gebeld. "Ja mevrouw dat is een vervelende ervaring…ik zal mijn collega’s oproepen om deze avond nog een extra rondje te rijden in uw wijk…..Verder moet u vooral bellen als u weer iets merkwaardigs meemaakt op of om uw huis…"

En ja…..daar sta je dan wederom weer met je goeie gedrag!

De laatste tijd vraag ik me steeds vaker af waar dan toch de ‘goedheid’ van de mens gebleven is…..Er lijkt wel een dikke laag koeiedrek en stront te liggen over ‘iets voor elkaar over hebben en elkaar respecteren’.
Een volgende keer laat ik gewoon een scheet om die gedachtengang maar eens kracht bij te zetten.